"....Anne bu dönemde bebeğe nasıl davrandıysa, bebek büyüdükçe başkalarıyla kurduğu ilişkileri ilk öğrendiği bu anne bebek ilişkisi gibi kurar. Anne ona güven verdiyse, o bebek için dünya güvenli bir yerdir. Vermediyse güvensiz. Bebek bu ilişkide güveni bulamazsa, gelecekte o yetişkin için tüm ilişkiler güvenilmezdir. " (Camdaki Kız syf.178, Gülseren Budayıcıoğlu)

Ne kadar da önemli bir insan yetiştirmek. Bu sorumluluğumuzu bilerek mi yetiştiriyoruz çocuklarımızı? Keşke çocuk sahibi olmadan bir ana- baba eğitimi verilse herkese. Ne çok yanlış yapıyoruz kim bilir, doğru sanarak yaptığımız onun minik zihninde yara bırakacak. Geleceğe sağlıklı nesiller bırakmak istiyorsak, ebeveyn olarak bize çok iş düşüyor. Bizim de öncelikle, kendimizle ilgili  bir çok defomuzu halletmemiz, düzeltmemiz lazım.  Tüm ikili ilişkilerde güven vermek ve güven duymak çok önemli. 

Çok sevdim ben kitabı. Gülseren Budayıcıoğlu değerli bir doktor, Türkiye'nin ilk psikiyatri merkezini Madalyon Psikiyatri Merkezi’ni kurmuş.  Kliniğine gelen hastalarının dertleri, hayatları üzerinden verdiği engin bilgilerden  şimdiye kadar bir çok insan faydalanmış. Hatta bir arkadaşım, "bir kitap okudum hayatım değişti" derler ya, ben de "Kral Kaybederse" kitabını okudum hayatım değişti dedi. 
Arkadaşım Nazan da yazarın sıkı takipçisiymiş, sağolsun tüm kitaplarını bana verdi, ben de sırayla okuyacağım. Sonrasında kendisiyle bir söyleşi yapma arzusundayım. Umarım bana vakit ayırabilir. 

"Sevgi ve ilgi görmeyen kadın giderek mahsunlaşır, gerginleşir ve bambaşka bir kişilik kazanır. Zamanla kadınlığını kaybeder. Cinsiyetsiz, her şey negatif bakan, omzunda kara kuru kuşlarla bir varlığa döner."  (Camdaki Kız syf.260, Gülseren Budayıcıoğlu)

"Omzunda kara kuru kuşlar" tanımı nasıl da yerinde olmuş. Maalesef hayat herkese adil davranmıyor. Her kadın ister sevgi ve ilgi görmeyi. Gözündeki ışık bir başka parlar sevilince, içindeki huzur ve mutluluk dışa vurur. O nedenle kimseyi yargılamamak gerekir. O kadın gergin, negatif ve mutsuzsa muhakkak hayat ona iyi davranmamış, zorlu yollarda yürümüştür. Hayatta karşımıza çıkan kişilere empati kurarak bakarsak daha mutlu oluruz diye düşünüyorum. Siz ne dersiniz?

Bugün okuduğum bir söz de beni düşündürdü gerçi, belki yukarıdaki alıntıyla çelişiyor ama;
"Kötü anılara sahip olmak, kötü bir insan olmak için mazeret değil."

Bu söze de hak vermemek elde değil....