"Bir Yudum Cennet"i izledim,
Beğendim ben de diğer blogger arkadaşlarım gibi,
Düşündürdü beni bu film,
Bizler ölüme hiç hazır değiliz,
Ölümden kaçış olmadığını bilsek de yokmuş gibi yapmakta üzerimize yok,
Ölüm hastası olsa da karşımızdaki, inancımız onun iyileşmesi yönünde,
Bu filmde ileri safhada kanser hastası olan genç kadının ölümle yüzleşmesi ve ona adım adım yaklaşması var,
Belki de bizleri hep iyi olacağımıza odaklandıran şey inançlarımız,
Gerçi inançlarımız bir gün öleceğimiz yönünde gerçekler sunuyor önümüze,
Ama nedense hiç ölmeyecekmişiz gibi düşünüyoruz,
Haftasonu Ayşe Arman da bir onkolog profesörle röportaj yapmıştı,
O da diyordu ölüm bir gerçeğimiz ama kimse kabullenmiyor, herkes tedavi olmuştu neden kaybettik sorusunun peşinde,
Tedavi bir yere kadar diyor, 3 ay ömrü kalan için 3 yıl yaşamak bir şans,
Sonrasındaki ölüme şaşırmak ve doktora kızmak ise saçma diyor,
Vademiz dolduğunda gideceğimizi bilmemize rağmen hep bir erteleme söz konusu,
Bu filmde ölümü kabulleniş ve korkunun yerini huzurun aldığını görüyoruz....
Allah sıralı ve hayırlı ölüm nasip etsin.
Yine de herşeye rağmen herkese sağlıklı uzun bir ömür diliyorum....