Evcil hayvan ile yola çıkmak başlı başına bir macera,
#Mercancat'in bizim evin prensesi olduğunu instagramdan beni takip edenler bilir,
2012'den beri bizimle yaşıyor Mercan,
1.5 yaşlarındaydı biz onu kara kışta apartmanın kapısında bulduğumuzda, 
Belliydi evcil bir kedi olduğu, ya evden kaçmış sonra geri dönememiş ya da sokağa bırakılmış bir ev kedisi,
Terbiyeli ve sakindi eve aldığımızda,
Söz dinliyordu en önemlisi,
Mutfağa girmesini istemediğimi ona söyledim ve net bir şekilde "Hayır Mercan giremezsin" dediğimde adımını mutfağın kapısından geri çekmişti,
Hala da adım atacak olsa yüzüme bakıyor,
Hayır dediğimde ise kapıda sakince bizim yemeğimizin bitmesini bekliyor,
Çok da akıllı bizim prenses...
Kediler acaip kişilikli ve ne istediğini bilen hayvanlar,
Kesinlikle istemediği birşeyi yaptıramazsın ona,
O nasıl isterse öyle olur, kimin kucağında sevilmek isterse ona gider, hangi koltukta uyuyacağına o karar verir,
Anlayacağınız kararları o verir siz değil!
Keşke bizlerin de öyle lüksü olsa,
Sırf karşımdaki kırılmasın, gücenmesin diye istemediğim ne çok şey yapmışım hayat boyu, hala da yapıyorum :(
Mercan'ı gördükçe onun gibi olasım geliyor bazen,
Hiç eyvallahı yol Allah için ...
Gelelim yaz tatili için yazlığa gidiş maceramıza,
Evde bırakacak kimse kalmayınca el mecbur bizimle geliyor arabada Ankara'dan-İzmir'e Gümüldür'e kadar,
Evden ayrılırken taşıma kutusuna koyuyoruz, araba hareket edince miyavlamaya başlıyor, biz de kıyamıyoruz kutunun kapağını açıp özgür bırakıyoruz onu,
Evden uzaklaştıkça huzursuzlanıyor, hareket halinde şaşkın bir şekilde "miyav miyav senfonik konserine başlıyor" 20-25 dakika sonra camdan dışarı seyretmeye başlıyor,
En sevdiği şey izlemek,
Akıp giden ağaçlar, elektrik direkleri, evler, yol almak onun için şahane bir seyirliğe dönüşüyor,
Her ihtimale karşın kumunu koltuğun altına yerleştiriyoruz, ancak yolculukta tuvaletini yapmıyor, herhangi bir şey yeyip içmiyor,
Keşke insanlar da öyle olsa, molaya ihtiyaç duymayız :)
Akıllı kızımız bazen bizim kucağımızda uyumayı tercih ediyor, bazen de taşıma kutusuna girip uyuyor,
Molalarda kutusunda alıp iniyoruz, bahçesi olan yerleri tercih ediyoruz, o da bizim yanımızda durabiliyor,
Durduğumuzda yemeğini ve suyunu vermemize rağmen yemeyi tercih etmiyor,
Yazlığa gittiğimizde sıcaktan ve hava değişiminden kafasını kaldıramıyor sürekli yatmak ve uyumak istiyor,
Uyum sağlayınca ortama kapıdan, pencereden dışarıyı izleyip adeta not alıyor her şeyi,
Uçan kuşa, köpeğe, kediye, böceğe pür dikkat bakıp gardını alıyor,
İlk fırsatta da kapıdan, camdan kaçma planları yaptığı gözümüzden kaçmıyor tabi ki :))
Geçen yıl sürekli açık olan bahçe kapısının torun (sineklik) önünde yemek yerken bizi izlerdi sakince,
Ne zaman biz onun buradan kaçamayacağı, güvende olduğunu düşündük, işte o vakit torun altından kafasını bir güzel sokup kaçmayı başardı,
Firar edince ne yapacağını bilemez halde komşunun bahçesine kaçtı,
Biz onu orada görünce panik olup, yakalamak için bayağı uğraştık,
Sokak kedi ve köpekleriyle karşılaştığında çıkardığı sesler ve savunma pozisyonuna girmesi görülmeye değer ve korkutucuydu,
O nedenle gözümüz gibi bakıyoruz kendisine yazlıkta kaçmasın, başına bir şey gelmesin diye,
Evcil Hayvanla Yolculuk Hikayeleri hiç bitmez, 
Bir Kedi ile hayatı paylaşmak çok ilginç bir deneyim,
Evin bir ferdi oluyor, onun varlığı eve ayrı bir neşe getiriyor,
Kedili hayatı deneyimleyen tüm arkadaşlarım nasıl değiştiklerini anlatıyorlar,
Alerjisi olanın alerjisi bitmiş, hayvanlardan korkanların korkuları gitmiş, aşırı titizler artık normal hallerine dönmüşler,
O canların bize verdikleri yararlar, bizim onlara verdiklerimizden daha çok değil mi?
Siz ne dersiniz?