Ayşe Arman, benden 1 adım önden gidiyor !!
(heh heh heh :))
Çok da mütevaziyimdir,
Türkiye'nin en iyi röportajcısı ile kıyaslarım kendimi,
Yani ne yapayım,
Ben bu yazıyı cuma günü yazmayı planlayıp taslaklara kayıt etmiştim,
Ama fırsat bulup da istediğim gibi tamamlayamadım,
Pazar günü bir de baktım ki,
Ayşe Arman yapmış röportajını Mutlu Tönbekici ile,
Ben de size tam da bunu anlatmak istiyordum,
EVLAT EDİNME HİKAYESİ
Uzun zamandır Mutlu'nun "Çilek" yazılarını okuyorum,
O kadar hoşuma gidiyor ki,
Öyle güzel annelik yapıyor, bu minik bebeğe,
Takdir ederek okuyorum,
Anne olmak için illaki doğurmak gerekmiyor,
Bazı anneler kendi doğurdukları çocuklarına gerekli sevgiyi, ilgiyi göstermiyor,
Harika anlatıyor bebekle ilişkilerini Mutlu,
Kendi kendimi sınıyorum,
Allah bana evlat vermeseydi, kimsesiz bir bebeği evlat edinir miydim diye,
İsteyip de çocuk sahibi olamayan çok çift var,
Neden acaba böyle bir girişimde bulunup da evlat edinmeyi düşünmezler?
Röportajda bir cümle dikkatimi çekti "erkekler kendi soyu devam etsin diye kendi çocuğunu istiyor" diyor,
Kimsesiz bir çocuğa aile olmak, ona imkan sunmak harika değil mi?
Dışarıdan bir gözle mi böyle görüyorum yoksa?
Kendi başına gelince duygular, düşünceler değişiyor mu acaba?
Çocuğum olmasaydı, kesin bir bebek alırdım, onu kendi evladım gibi büyütürdüm diye düşünüyorum şimdi,
Ama bilemiyorum bu durumda olanların halet-i ruhiyesini,
Allah isteyene evlat versin, o kimsesiz çocuklara da huzurlu ve sevgi dolu bir aile veya anne nasip etsin...