Çoğu genç için; özgürlüklerinin ilanı olacak bu sınavın sonucu,
Üniversiteli olmak,
Belki başka bir şehirde okumak, yurtta kalmak,
Tek başına yaşamanın hayallerini kurmak,
Yepyeni bilinmez bir maceraya yelken açmak...

Hepimiz genç olduk, 18 yaşında olan bu gençleri anlamak zor olmamalı,
Bizim şu andaki mantığımızla düşünmelerini beklemek,
Bizim doğrumuzu onlara kabul ettirmek için nasihat etmek,
Fikrini değiştirmesini istemek,
Konusunda ne kadar başarılı olabiliriz ki ?

Büyükşehirlerde yaşayan ailelerin genel sorunu,
Kendi şehirlerindeki üniversiteleri değil de, diğer kentlerdeki üniversiteye gitmek için can atan çocuklarını vazgeçirmeye çalışmak,
Diğer kentlerden Ankara'ya okumaya gelen gençler varken, neden benim çocuğum İstanbul'a gitmek istiyor ki?
Diye soran o kadar çok arkadaşım var ki,

Ebeveyn olarak düşündüğünde sonuna kadar haklı,
Yanında okuduğunda aklın onda kalmayacak, güvende olduğunu bileceksin,
Ayrıca, ekonomik açıdan da daha rahat olacak,
Ne yiyip ne içtiğini bileceksin,
Gözünün önünde senin kontrolünde olacak her şekilde.
Yani neymiş çocuk bu kontrolden sıkılmış,
Gitmek, kendi hayatını yaşamak, özgür olmak,
Kendi ayakları üzerinde durup duramayacağını göstermek istiyor,
Hayatına müdahaleden hoşlanmıyor,
Birey olarak kabul görmek,
Üniversite, hayatını kendince yaşamak istiyor.

Siz olsaydınız nasıl davranırdınız,
Gitmek isteyen bu delikanlı veya genç kız karşısında?

Ben fikrimi söyleyeyim hemen;
Ankara'da ve İstanbul'da üniversitede okumasının artıları ve eksilerini,
Hem onun açısından, hem de kendi açımızdan anlatırdım,
İstediğim şekilde hareket etmezse belki üzülürdüm ama,
Son karar onun olurdu,
O nasıl kendini mutlu hissedecekse o şekilde davranmasını isterdim ve kararına da saygı duyardım.

(Bu film bizim aile için gelecek yıl vizyona girebilir. Bakalım şimdilik Fahir ODTÜ'de Mühendislik okumak istiyor. Seneye kararı değişirse İstanbul'a gideceğim diye tutturursa da, bu yazıyı önüme alır düşünürüm :))