Görsel
Sol kolum,
Sol koltuğum,
İşe başladığımdan beridir,
Tesadüf bu ya, her zaman masamın sol tarafında bir misafir koltuğum vardır,
Genelde sağ tarafım muhtelif zamanlarda ya başka bir masa ya da pencere olmuştur,
Sol tarafıma gelip oturan bana içini açan,
O kadar çok dostum oldu ki,
19 yıl boyunca,
Hep dizdize, hep bir kahve veya çay eşliğinde,
Ne çok şey paylaştık onlarla,
Saymakla bitiremem sanırım,
İsimlerini yazayım diye yeltendim, vazgeçtim,
Birini unutsam ayıp olur diye sıralamıyorum,
Bizi biz yapan yaşadıklarımız,
Tecrübelerimiz,
Bugün Tuna Kiremitçi köşesinde; " Hayattan edindiğim tecrübe: Meğer tecrübe edinmek de yetenekmiş." diye yazmış,
Çok hoşuma gitti,
Tüm yaşadıklarım benim basamaklarım,
Her basamakta başka bir şey öğrendim,
Bazen sancılı oldu bu basamakları çıkmak,
Bazen uçarak çıktım,
Bazen ağladım,
Bazen güldüm.
Her gün aynı şeyleri yapar buluyoruz kendimizi,
Fark yaratmak elimizde oysa ki,
Hiç beklemediği bir anda birine gülümsemek, iltifat etmek,
Birine değer verdiğimizi hissettirmek....
Çok şaşırıyorum bazen,
Sabah masasına sessizce gelip oturan,
Tüm gün başını kaldırmadan,
Kulağında kulaklık çalışan,
Veya nette gezinen,
Odasındaki kişiler yokmuş farz eden,
Tek bir söz, tek bir gülücük vermeden evine dönen,
Bu tip insanların nasıl bir ruh halinde olduğunu anlamam olanaksız gibi geliyor bana...