" Bütün mutlu aileler birbirinin aynısı,
Ama her mutsuz aile birbirinden farklı"
Yaşamaya Değer filminden bir alıntı
Önemli olan, ölümün kendisi değil, ama öldüğünüz anda ne yaptığınız.

Çok sevdim filmi kankim Lale'nin önerisi ile izledim,
Bu sözler de hoşuma gitti paylaşmak istedim,
Öldüğümüz anda ne yaptığımız mı önemli,
Yoksa nasıl yaşadığımız mı?
Bence yaşarken de bilinçli ve insan gibi yaşamak lazım,
Hassas, insani, bilerek,
He an veda etmeye hazır,
Zor tabi,
Ama çok da değil ha gayret :))

Filmde kapıcı bir kadın var,
Zengin ailelerin oturduğu apartmanda,
Zengin apartman sakini kadın,
Süslenmiş olan kapıcıya ilk kez selam veriyor, ama tanımıyor onu,
"daha önce seni hiç görmemiştiki" diyor komşu adam,

Daha önce hiç görmediğimiz insanlar var mı çevremizde,
Önemsemediğimiz, kaale dahi almadığımız için suratına bakmadığımız,
Ne acı değil mi?
İnsanoğlu çok acımasız,
Sınıflara ayırmak insanları ve o şekilde davranmak hiç bana göre değildir,
Çok şükür ,
Hayatıma değen tüm insanlar benim için önemlidir,
Onların herşeyi beni çok alkada eder,
Tam tersini düşünemem bile,
Yoksa niye insanız diye salınalım ki ortalıkta,
Öyle değil mi?