Hepimiz annelerimizden duymuşuzdur,
Bebeğimizden şikayet edince;
"Sen büyüyünce gör, büyüdükçe sorunları da artar" derler,
İki oğlumun arasında 2.5 yaş olduğu için,
Ben ikiz çocuk büyütür gibi zorlandım,
Sağolsun annem çok yardımcıydı,
Ama yine de bebeklikleri çok yorucu geçti,
Çok şükür büyüdüler,
11 ve 14 yaşında çocukluğu geride bırakmaya hazırlanan oğluşlar oldular,
Büyüyünce herşeyin daha rahat olacağını düşünen ben,
Zorlanıyorum, iletişim kurmak için,
Özellikle de kardeşler arasındaki münakaşa ve anlaşmazlıkların çözümünde,
Birine haklı desem, öbürü tarafından suçlanıyorum,
"Sen onu daha çok seviyorsun, onun söylediklerini haklı buluyorsun"
Bu cümleler kurulunca da yüzüne tokat yemiş gibi oluyorsun !
Nasıl bir denge oturtmalı hala beceremedim,
Birbirlerinden gece ve gündüz kadar farklı iki erkek annesi olmak ne kadar zormuş,
Onları birbirinden ayırmak mümkün değil ki,
Anneler her evlatladını aynı aşkla seviyor,
Umarım bir gün onlar da bunu anlar ve gurur duyduğum evlatlar olurlar....