Dün sabah her zamanki gibi gazetemi aldım,
Arabada okumaya başladım,
Öncelikle ana gazetenin köşe yazarları ile başladım,
Sonra Kelebek'e baktım,
Kucağımda katlı duran Ankara ekine göz attığımda, gözlerimi gördüm ilk :)
Nasıl sevindim,
artık ümidimi kesmiştim çünkü,
Emel Sayın röportajımı yapalı neredeyse 1 ay olmuştu,
Yayınlamayacaklarını düşünmüştüm,
Bana büyük sürpriz oldu,
Sabahın 8'inde tüm arkadaşlarıma cep ile mesaj çektim,
Haber verdim,
Çocukça belki ama,
Ben arkadaşlarımın coşkusuna, mutluluğuna en az onlar kadar ortak olurum,
Onlarla sevinir onlarla üzülürüm,
Tüm samimiyetim ile,
Onların da benim duygularımı paylaşacaklarını düşündüğüm için haber vermek isterim,
Ancakkkk,,
Bazıları bir cep mesajını bana fazla gördüklerinde,
Malesef üzülüyorum,
Belki fazla alınganım,
Ama, diğer yandan benimle mutlu olan, gurur duyan arkadaşlarım da var tabi ki,
Onlara çokkk teşekkür ediyorum,
Sizler iyi ki varsınız,
Beni motive ediyorsunuz,
Sizin enerjinizle ben daha şevk ile çalışıyorum,
Sizi seviyorum....