Bu sabah Osman Müftüoğlu yazısına şöyle bir başlık atmış; "Dostlar Artınca Depresyon Azalıyor"
Dostlarla karşılaşınca yüzünde kocaman bir gülümseme, kalbinde bir sıcaklık hissediyorsan zaten sen depreyona çok uzaksın demektir,
Öyle değil mi?
Hep şükrederim benim çok güzel dostlarım var diye,
Hep etrafım meleklerimle sarılıdır,
Allah iyi insanlarla karşılaştırsın duası güzel bir dua ve temennidir,
Çevrende güleryüzlü, iyi niyetli insanların bulunması bir nimettir,
Yıllardır çalışma hayatının içerisinde olmak bana çok insan tanıma fırsatı verdi,
Herbiri kendi şahsına münhasır insanlar,
Mesela;
Aynı odada bir gün selam verip, birgün vermeyeni mi istersin,
Sana iğneleyici laflar sokmak için fırsat kollayanları mı,
Yalan dolanla senin kafanı karıştıranları,
Bir yurtdışı seyahati için arkadaşını sırtından vuranları,
Kıytırık bir toplantıya katılmak için kırk takla atanları,
Bu liste uzar gider,
Yani sen bu kadar entrika ve çakal insan arasında,
Saf, temiz, doğal, samimi, dürüst birini bulunca sımsıkı sarılmalı ve onun kıymetini bilmelisin,
Gerçekten dost bulduğunda kaybetmemek için çabalamalısın,
Küçük jestlerle dostluğunu her daim taze tutmalısın,
Hem sana hem de çevrene mutluluk verir bu davranış,
Çok basit aslında karmaşık gibi görünen insan ilişkileri,
Samimiyet ve iyi niyet oldu mu içinde herşey tozpembe olur,
Sen bile şaşırırsın,
GÜZEL DOSTLUKLARA....